Επιτέλους, Δικαίωση: η εθνική πόλο ανδρών κατέκτησε το χρυσό στο World Cup

Ήταν δίκαιο και έγινε πράξη!

Μετά από 18 μετάλλια αργυρής και χάλκινης απόχρωσης, η εθνική ομάδα πόλο ανδρών κατάφερε να φορέσει το πολυπόθητο χρυσό στο στήθος, καθώς μετά τη νίκη της με 15-14 επί της Ουγγαρίας κατέκτησε το World Cup που διεξήχθη στο Σίδνεϊ της Αυστραλίας.

ΤΟ ΤΟΥΡΝΟΥΑ

Καθόλη τη διάρκεια της διοργάνωσης η εθνική επέδειξε κυριαρχία, αλλά συνάμα μεγάλη ψυχραιμία στα κρίσιμα, κάτι που μαρτυράται απ’ το γεγονός ότι σημείωσε τρεις νίκες που κρίθηκαν στις λεπτομέρειες.

Στον προημιτελικό επικράτησε του ανερχόμενου Μαυροβουνίου 14-13, στον ημιτελικό κέρδισε την Ιταλία 10-9 και στον τελικό θριάμβευσε επί της Ουγγαρίας με 15-14.

Στο μεγαλύτερο μέρος των αναμετρήσεων διατηρούσε το προβάδισμα, ενώ σε όλα έβγαλε την τελευταία κρίσιμη άμυνα είτε με μπλοκ είτε χάρη στις επεμβάσεις του “κέρβερου” Τζωρτζάτου.

Αυτή ήταν κι η διαφορά σε σχέση με άλλα μεγάλα τουρνουά που πάντα πληγωνόμασταν στο τέλος και χάναμε μεγάλες ευκαιρίες για διάκριση με κάθε πιθανό και απίθανο τρόπο.

Στον τελικό του παγκόσμιου πρωταθλήματος το 2023, ο προπονητής Θοδωρής Βλάχος είχε δηλώσει πως έκανε το μεγαλύτερο λάθος της προπονητικής του καριέρας όταν στον τελικό με την Ουγγαρία, με το σκορ ισόπαλο λιγότερο από 1’ για το τέλος της αναμέτρησης κι ενώ βγαίναμε σε “κόντρα” 2ν1 κάλεσε time out για να οργανώσει επίθεση στον “παίκτη παραπάνω”.

Η επίθεση χάθηκε, όπως και το τρόπαιο στα πέναλτι.

Δακρυσμένος ο Βλάχος ζήτησε συγγνώμη από τους παίκτες για την «χειρότερη απόφαση» της ζωής του.

Στον προημιτελικό του World League το 2024 απέναντι στην Ιταλία και πάλι με το σκορ ισόπαλο στα τελευταία δευτερόλεπτα του αγώνα, κάναμε ένα ανόητο φάουλ δίνοντας τη δυνατότητα στον “μετρ” του είδους Ντι Φούλβιο να σηκωθεί από τα 6 μέτρα ανενόχλητος, για να δώσει την πρόκριση στη “Σετεμπέλο” και να αφήσει την εθνική εκτός “ζώνης μεταλλίων”, ενώ 2:30 πριν το τέλος κερδίζαμε 10-8.

Τέλος, άλλος ένας οδυνηρός αποκλεισμός (ίσως ο χειρότερος όλων) ήρθε στον προημιτελικό των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού το 2024, καθώς ενώ ισοφαρίσαμε 6” πριν το τέλος τους Σέρβους, δεχθήκαμε ένα ασύλληπτο γκολ από τον Γιάκσιτς από τα 10 μέτρα.

Όλες αυτές οι στιγμές, όμως, πείσμωσαν ακόμα περισσότερο τους διεθνείς μας, τους έκαναν να μοχθήσουν κι άλλο και να ανταμειφθούν για την προσπάθειά τους.

Προσωπικά, λοιπόν, πιστεύω ότι αυτή η επιτυχία δε θα αποτελέσει πυροτέχνημα, αλλά θα ακολουθήσουν πολύ περισσότερες χαρές, καθώς πλέον πέρα από το “know how” έφυγε κι αυτό το βάρος της “πρώτης φοράς”, γιατί όσο και να το αρνούνται οι υδατοσφαιριστές μας είναι μεγάλο “βαρίδι” να είσαι πάντα ανταγωνιστικός, να είσαι πάντα στα μετάλλια, αλλά να μην καταφέρνεις να γευτείς το νέκταρ του τροπαίου.

Ο ΤΕΛΙΚΟΣ

Ο τελικός δεν επεφύλασσε εκπλήξεις, διότι οι δυο ομάδες γνωρίζονται πολύ καλά.

Ίσως η μόνη έκπληξη ήταν ότι το σκορ πήγε “ψηλά”, αλλά αυτό οφείλεται κυρίως στους “φονικούς” σουτέρ που διαθέτουν οι δύο ομάδες (με κορυφαίο όλων στο συγκεκριμένο ματς τον Χανιώτη Δημήτρη Σκουμπάκη) και στο εξαιρετικό ποσοστό στον “παίκτη παραπάνω”.

Η εθνική εδώ και πολλά χρόνια (χρονικά ταυτίζεται με την 12ετή παρουσία του Θοδωρή Βλάχου στον πάγκο) έχει την τύχη και τη χαρά να διαθέτει ένα κορυφαίο δίδυμο φουνταριστών.

Παλαιότερα με τους Μουρίκη-Κολόμβο και τώρα με τους Κάκαρη-Νικολαΐδη.

Χάρη στην κυριαρχία μας στα “2 μέτρα” η εθνική έχει αποκτήσει ξεκάθαρο πλάνο παιχνιδιού, προσπαθώντας σχεδόν σε κάθε επίθεση να τροφοδοτήσει τους φουνταριστούς μας. Αυτό, συνήθως, στέφεται με επιτυχία είτε σκοράροντας είτε κερδίζοντας αποβολές, καθώς πολύ δύσκολα αντιμετωπίζονται αυτά τα θηρία ειδικά από ατομικά μαρκαρίσματα.

Το αμυντικό πλάνο των Ούγγρων, λοιπόν, ήταν να μην περάσει η μπάλα στα “2 μέτρα” δίνοντας βοήθειες κυρίως από τον παίκτη της κορυφής, καθώς δεν ήθελαν να αφήσουν τον παίκτη της ουγγρικής Φερεντσβάρος, Στέλιο Αργυρόπουλο, ελεύθερο και να βρει ρυθμό.

Κάτι που εν μέρει πέτυχαν, διότι ο αρχηγός της εθνικής σημείωσε μόλις 1 τέρμα σε ολόκληρο το παιχνίδι, μέχρι να φτάσουμε στα τελευταία 13” όταν και έβαλε το δεύτερό του και νικητήριο για την εθνική μας.

Μέχρι εκείνο το σημείο, όμως, την παράσταση είχε κλέψει ο Δημήτρης Σκουμπάκης.

Ο θηριώδης περιφερειακός πήρε από νωρίς το όπλο του και με το χέρι-οβίδα που διαθέτει τιμώρησε την επιλογή των Ούγγρων να τον επιτηρούν νωχελικά, πετυχαίνοντας 5 τέρματα, το ένα καλύτερο απ’ το άλλο και παίρνοντας το βραβείο του MVP του τελικού σπίτι του.

Παράλληλα, έπαιξε τρομερή άμυνα στους αντίπαλους φουνταριστούς μην αφήνοντας τους καν να πλησιάσουν στα 2 μέτρα σε ορισμένες περιπτώσεις.

Στην αντίπερα όχθη, η μεγαλύτερη διαχρονικά “σχολή” της υδατοσφαίρισης, αυτή των “Μαγυάρων”, αποδείχθηκε ακόμα μια φορά πολύ σκληρή, καθώς πέραν του γρήγορου προβαδίσματος της εθνικής μας στην πρώτη περίοδο με 5-2, ήταν πάντα σε απόσταση αναπνοής στο υπόλοιπο του αγώνα έχοντας ως αιχμή του δόρατος τον αρχηγό τους, Κρίστιαν Μάνχερτζ και τον - πρώην παίκτη του Ολυμπιακού - Γκέργκο Ζάλανκι που σημείωσαν 3 και 4 τέρματα αντίστοιχα.

ΕΠΟΜΕΝΗ ΜΕΡΑ

Μετά απ’ τον θρίαμβο του Σίδνεϊ ακολουθεί ξεκούραση για τους πρωταγωνιστές της εθνικής και διακοπές πριν ενσωματωθούν στις προετοιμασίες των ομάδων τους.

Όσον αφορά την εθνική, το μέλλον προμηνύεται ευοίωνο.

Αυτό το χρυσό θα αποτελέσει εφαλτήριο για ακόμη πιο λαμπρές σελίδες στο βιβλίο της ελληνικής υδατοσφαίρισης, διότι πλέον ανήκουμε και μεις στις υπερδυνάμεις του αθλήματος με επιτυχίες σε άνδρες και γυναίκες, καθώς και στα μικρότερα ηλικιακά κλιμάκια.

Χαρακτηριστικό της τεχνογνωσίας της ελληνικής υδατοσφαίρισης είναι το γεγονός ότι πέρα από εξαιρετικούς αθλητές έχουμε και προπονητές που διαπρέπουν σε Ελλάδα και εξωτερικό.

Πέραν των Θοδωρή Βλάχου και Χάρη Παυλίδη που έχουν τα ηνία στις εθνικές αντρών και γυναικών αντίστοιχα, είναι ο Ευάγγελος Δουδέσης που βρίσκεται πολλά χρόνια στην εθνική γυναικών Ολλανδίας με Ευρωπαϊκά και Παγκόσμια μετάλλια, όπως και ο ανερχόμενος Γιώργος Ντόσκας - πρώην διεθνής πολίστας - που κατέκτησε το Champions League με τη γυναικεία ομάδα του Ολυμπιακού.